Zaczniemy od małej zagadki: co mają ze sobą wspólnego brytyjska moneta dwufuntowa, książka Stephana Hawkinga, serial „Z Archiwum X” i jedna ze specjalnie dedykowanych wyszukiwarek Google (Google Scholar)?

Otóż wspólnym elementem są słowa: <<Jeśli widzę dalej to tylko dlatego, że>> „stoję na ramionach olbrzymów”. Chyba kiedyś już coś tam sobie mówiliśmy o autorytetach i korzystania z ich mądrości, ale dzisiaj do tematu wrócimy. A przynajmniej powiem jak u mnie wygląda to stanie na ramionach olbrzymów. Tak się złożyło, że sporo czytam (bo lubię), sporo myślę (bo lubię i to studiuję) i generalnie sporo chodzi mi po głowie (m.in. stąd ten blog). Przykładowo dzisiaj rano w trakcie jedzenia owsianki myślami byłem w średniowieczu, w telewizji, na pustyni i w kosmosie. Rozkminiałem też temat kary śmierci, fizjologii człowieka i po raz setny projektowałem jakiś wyjazd w góry. Nie ma co ukrywać: to wszystko miało swoje źródła w czymś co usłuszałem, obejrzałem, przeczytałem. Dlatego myślę, że dzięki ramionom olbrzymów, mogę mieć szerokie horyzonty. (Ale uwaga: podobno jeżeli masz wierzyć we wszystko co przeczytasz, to już lepiej, żebyś w ogóle nie czytał.)

Ale do konkretów. Bywa tak, że przyjdzie nam do głowy jakiś pomysł na zmianę. Koloru ściany, diety, relacji z innymi ludźmi czy sposobu zarządzania swoimi środkami finansowymi. Wiecie o co chodzi, na pewno też nieraz tak mieliście, że coś chcieliście zmienić. W domyśle zmieniemy coś (dobrowolnie), bo wierzymy, że to zmienione będzie lepsze niż zmieniane. I tak pewnie jest, chociaż podobno lepsze jest wrogiem dobrego (długo tego nie rozumiałem) a podejmowane zmiany przynoszą nam więcej wysiłku i zachodu niż korzyści.
Ale do konkretów;) Piszę, żeby podzielić się z wami rewelacyjnym podejściem do zmian. Nieraz projektowałem wielkie rzeczy (np. wczesnego wstawania, regularnej nauki), ale w przypadku pewnych niepowodzeń zarzucałem proces zmian. Błędnie wyobrażałem sobie, że skoro się nie udał, to nie ma sensu dalej go ciągnąć.

Całe szczęście, w tym podejściu nastąpiła zmiana, a to wszystko za sprawą Leo Barbuty, pierwszego ze znanych przez mnie blogerów, który utrzymuje się wyłącznie z pisania w internecie. Swego czasu napisał on piękny poemat, który nazwał: „Small changes” („Małe zmiany”). Umieścił w nich mniej więcej taki przekaz: raczej mało możliwe, żebyś cały proces zmiany zaprogramował od początku do końca. Nie ma szans, żeby wszystko dokładnie zaplanować. Jedyne, na co masz realny wpływ to czynność, którą za moment wykonasz. Nie zmienisz od razu całego życia, ale możesz zmienić kolejną czynność, którą w nim wykonasz.

Obserwując świat upewniam się, że sposobem małych zmian i kroczków można zajść naprawdę daleko.

Nowy Rok wciąż jest dobrą okazją, żeby zrobić sobie podsumowanie mijającego czasu i zaplanować najbliższą chociaż przyszłość. Póki co zapraszam do ankiety:

Płonne wasze nadzieje, jeśli myślicie, że przewaga odpowiedzi negatywnych mnie do tego zniechęci :D Prawda jest też taka, że muszę sobie dobrze przemyśleć formułę bloga.

A tak w klimacie dzisiejszego dnia zapraszam do piosenki, która wygrała Oskara w 2008: Glen Hansard & Marketa Irglova – Falling Slowly W sumie film też nie jest zły. No i to co mówią artyści jak odbierają statuetkę (zwłaszcza Marketa – dostępne na YT po angielsku) też trzyma poziom.

Teraz jazda sprzed komputera, zróbcie coś kreatywnego!

Zaczne od tego, ze tytul notki jest rownoczesnie nazwa miejscowosci, w ktorej wlasnie malujemy dom. Od gospodarzy dotalismy tez nocleg, czasami wpadnie jakies jedzenie, lazienke, konsole PlayStation i komputer z dostepem do Internetu (dlatego pisze bez polskich znakow). I nawet przyjemnie sie tak poobijac, kiedy za oknem leje deszcz.

Caly wyjazd przebiega nam nienajgorzej. Koszty sa juz praktycznie zwrocone, ostatnio troche psuje nam sie pogoda i czekamy z wymalowaniem tarasu, przez co jestesmy troche ograniczeni. Jutro ma byc slonce, zobaczymy, gdzie pojedziemy dalej.

Konserwy wcale nam jeszcze nie zbrzydly, w nocy jest jasniej niz na Alasce, swiezy chleb nie jest wcale taki niedobry jak inne zagraniczne ani taki drogi (7zl za 750g) a hitem wyjazdu jest piosenka Alejandro. Dlaczego? W trakcie pracy sluchamy radia, w ktorym leci ok. 30 hitow na zmiane, wobec czego kazdy wybral „swoja” piosenke, ale najwieksza popularnoscia cieszy sie ta piosenka Lady Gagi.

Dodatkowo Norwegia bardzo mi sie podoba, zal mi bedzie stad wyjezdzac. No chyba, ze kiedy wreszcie wrocimy do naszej ekskluzywnej namiotowej siedziby i ciagle bedzie padac to mi sie cos odwidzi. Ale masa drobnych urokow biwakowo-wakacyjnego wyjazdu sprawia, ze niesamowite chwile beda mi sie kolatac w glowie jeszcze dlugo do kolejnego wyjazdu.

I w takiej wlasnie sielankowej atmosferze mija nam tutaj czas. Mam nadzieje, ze u was podobnie ;)

Nie wiem kto z was czytał Hobbita (do czego gorąco zachęcam!), ale jest tam taka piosenka:

A droga wiedzie w przód i w przód
Skąd się zaczęła, tuż za progiem-
I w dal przede mną mknie (…)
A ja wciąż za nią – tak jak mogę…

Skorymi stopy za nią w ślad -
Aż w szerszą się rozpłynie drogę,
Gdzie strumień licznych dróg już wpadł…
A potem dokąd? – rzec nie mogę.

Dzisiaj rozpoczyna się nowy wyjazd w składzie: ja, Paweł, Radek i Michał. Całość zorganizowała się dosyć nagle i przypadkowo, co bez wątpienia jest znakiem, że odezwał się zniecierpliwiony już zew podróży. Z namiotem, samochodem, ogromną ilością jedzenia i masą entuzjazmu jedziemy na 25 dni do Norwegii. Może uda nam się coś zarobić, tego jeszcze nie wiemy. Ale mamy nadzieję, że zobaczymy to i owo, pomieszkamy trochę w dziczy no i przede wszystkim przeżyjemy kolejną wielką przygodę. Wracam oczywiście na ślub Gosi i Piotrka, a potem dokąd? – rzec nie mogę.

Zapamiętajcie sobie, że na oparzenia jest dobra pasta do zębów. Nałóżcie jej ok. 3-4mm na poparzone miejsce, czekajcie aż zaschnie i chodźcie z nią 2-3 godziny. Nie wiem, może o tym wiedzieliście, ale mi jeszcze nie powiedzieliście. Czasami nawet stary dobry sposób z uchem nie pomaga i trzeba szukać innych metod na poparzenie. Ta pochodzi od mamy Hectora i mi bardzo pomogła.

Dawno temu na tym blogu Piotrek napisał znakomity komentarz „z punktu widzenia socjologa”. Już wtedy przypadł mi do gustu, być może nawet nie do końca go dobrze zrozumiałem, a ostatnio gdzieś podczas rozmowy znowu mi się nawinął na myśl. Obserwujcie innych ludzi, słuchajcie, analizujcie ich zachowanie i sposób myślenia. To chyba najprostsza droga, żeby określić się jacy chcemy być, a jacy nie.
Ktoś kiedyś powiedział, że nasze zachowanie jest wypadkową 5 osób, z którymi spędzamy najwięcej czasu. Nie wiem czy to jest prawda. Przyznaję jednak, że ostatnie wyjazdy pozwoliły mi spojrzeć na świat z trochę innej perspektywy właśnie przez to, że przebywałem w kompletnie nowym środowisku. Cieszę się, że to odkryłem. Sprawę ułatwili też zupełnie nowi ludzie, których poznałem, dając mi bardzo dobre odniesienia pozytywne jak i negatywne (powtarzając terminologię Piotrka). Piszę to, bo chociaż warto mieć swoich bliskich i zaufanych ludzi, to jednak zamykając się w „starym dobrym gronie” traci się naprawdę wiele.

Dopiero ostatnio doceniłem, że treści, które do nas docierają mają na nas taki wpływ. Zrobiłem proste doświadczenie. Wszedłem na stronę www.fmylife.com (Fuck My Life – chrzanić moje życie), gdzie ludzie piszą o różnych nieszczęścia i niepowodzeniach, które im się przydarzyły. Czytałem je przez 15 minut, od razu moje samopoczucie spadło i nie czułem się specjalnie szczęśliwy. Dlatego wszedłem na stronę www.givesmehope.com (Gives Me Hope – daje mi nadzieję), na której ludzie dzielą się szczęśliwymi zdarzeniami, które dodały im nadziei i otuchy. Po kilku minutach moje samopoczucie znów było znakomite.
Prawdziwy eksperyment, nie ma co.

Gotujcie różne rzeczy, korzystajcie z internetu i książek kucharskich w poszukiwaniu nowych pomysłów. Jedzenie to całkiem przyjemna sprawa, po co się ograniczać do znanych już smaków?

Wczoraj (w sobotę) o 9 rano napisałem ostatni egzamin w ramach tej sesji. Zdałem go całkiem przyzwoicie a oznacza to, że czas mojej edukacji tutaj dobiegł końca. Kupiony już jest bilet do Polski, powoli zaczynam myśleć o pakowaniu i powrocie. Mam taki ambitny plan, żeby nie zostawiać tego na ostatnią chwilę, ale zobaczymy co z tego wyjdzie.

Ogólnie rzecz ujmując, egzaminy poszły mi tym razem lepiej niż poprzednio. Odbiło się to na lepszych wynikach. Wiadoma sprawa, że w porównaniu z lutym łatwiej było mi ze względów językowych. Poza tym czułem, że jestem na finiszu i świadomość tego ciągnęła do przodu. Cieszy mnie brak stresu w trakcie samych egzaminów (także tych ustnych), większa swoboda w wyrażaniu swoich myśli oraz fakt, że to wszystko jest już za mną.

Ta piosenka u góry dawała mi zawsze kopa tuż przed wejściem do sali. To był mój mały prywatny rytuał, ostatnie pół godziny przed egzaminem spędzałem na słuchaniu muzyki, która mnie pozytywnie nastawiała. Nabuzowany i w dobrym nastroju wchodziłem i robiłem swoje, zawsze z dobrym efektem jak się zresztą okazało. Nawiasem mówiąc to nie wiem jak nazwać ten gatunek muzyki, flamenco?

Co mi teraz zostało? Plaża, morze, ostatni rzut okiem na ważniejsze zabytki, mecze piłkarskie. I sprawy biurokratyczne, w Polsce i we Włoszech, zobaczymy gdzie pójdzie łatwiej.

Trzymajcie kciuki, bo następna wyprawa czai się tuż za rogiem. Póki co wiadomo o niej mniej niż więcej, ale jeśli się uda, to nadejdzie szybciej, niż niektórzy mogą się spodziewać. Myślę, że w przeciągu dwóch tygodni będzie wiadomo, czy dojdzie do skutku. Jeśli tak, to będą szczegóły :)

Nie zamierzam snuć tutaj jakiś wielkich wywodów na ten temat, który nieodłącznie łączy się ze studiowaniem. Piszę, żeby sobie zrobić małą przerwę od książek. No i w domu się trochę ciężkawa atmosfera zrobiła, bo egzaminy to tutaj temat numer jeden, o którym się ciągle mówi, liczy, przewiduje, gdyba.

Cóż, czasami trzeba trochę odpocząć, zebrać się do kupy i… jazdaaaaaaaaa!

(Niestety, ale musicie jeszcze poczekać do jutra na materiały z parady wojskowej.
A ten filmik u góry do jeden z moich ulubionych spotów reklamowych.)

W sumie jedynym punktem obchodów, który mnie interesował była uroczysta parada, która przeszła przez via dei Fori Imperiali (ta od Koloseum do pomnika Wiktora Emmanuella II). Było świetnie!

(bardziej wtajemniczeni w tematy wojskowe niech mi wybaczą moją nieznajomość tematu i słownictwa)

Niestety, ale na miejsce przybyłem trochę za późno i nie miałem wybitnego punktu obserwacyjnego. A szkoda, bo było co oglądać. Kompanie reprezentacyjne wszystkich typów wojsk, policji, służb porządkowych, strażaków. Nie zabrakło przedstawicieli kilku typów kawalerii (jeden z oddziałów stanowiła konna orkiestra), wojsk sojuszniczych (była Polska flaga i nasi żołnierze) NATO, oddziały sanitariuszek, wojaków z nartami. Naprawdę, sporo tego było. Nie wiem dokładnie dlaczego, ale przeszły całe oddziały niemieckie, hiszpańskie i francuskie (może stacjonują gdzieś w Italii?). <przy okazji wojsk francuskich usłyszałem dzisiaj żart: Dlaczego na Polach Elizejskich są drzewa? Bo Niemcy wolą maszerować w cieniu :)>

Było barwnie i kolorowo. Ciężko oddać czar takich chwil, ale jak idą oddziały i do tego śpiewają to serce mi rośnie. A co tam, że nie Polacy. Postanowiłem za to wybrać się w najbliższym możliwym terminie na podobne wydarzenie, w której główną rolę odegrają nasze siły. Całość trwała prawie 2 godziny. Na sam koniec nad naszymi głowami dwukrotnie przeleciało 9 myśliwców, które za pomocą kolorowego dymu utworzyły włoską flagę.

Przejrzę swoje media i jutro wrzucę jakieś materiały na picassę, tymczasem zapraszam do obejrzenia krótkiego filmu z włoskiej telewizji:

A kto chętny zobaczenia więcej ilości włoskich parad, niech wpisze na YouTubie: „parata 2 giugno”.

Rzeczpospolita zawsze kojarzyła mi się z gazetą dla ludzi wykształconych, dobrze postawionych oraz lekko wybijająca się ponad poziom innych czasopism. Wielkie format papieru (co już minęło), fachowe dodatki czy ciekawa numeracja stron stwarzały wrażenie czytania gazety niezwykłej, jakby bardziej elitarnej. Co więcej, jej darmowe egzemplarze dystrybuowano na terenie mojego poznańskiego Wydziału, co też było bardzo chwalebne.

Czytałem ją regularnie, od deski do deski. Zdarzały się w niej błędy edytorskie (np. w formatowaniu tekstu), ale ostatnio nie brakuje ich także w książkach. (A wiedzieć należy drogiemu Czytelnikowi, że bezbłędny skład oraz język tekstu to dla mnie wielka wartość, coraz rzadziej ostatnio przez wydawców praktykowana.) Swego czasu podjąłem decyzję o bojkocie wp.pl i onet.pl między innymi z powodu masy błędów, którymi okraszone były ich artykuły. Czytając dzisiaj artykuł w internetowym wydaniu Rzeczpospolitej dotyczący izraelskiego ataku na statki zmierzające do Strefy Gazy moje oczy przykuł następujący błąd:

Takie byki mogą stawiać dzieci w szkole, w końcu są tam po to, żeby się czegoś nauczyć. Ale zawodowi dziennikarze poważnej gazety? Jakieś dwie godziny później błąd poprawiono. Dwie rzeczy mnie w tym wszystkim drażnią. Po pierwsze, wysokość opłat za dostęp do płatnych treści na ich stronie. Chciałem go wykupić, ale widząc ich wysokość w porównaniu z poziomem tekstów, zrezygnowałem. Po drugie zaś, jak mam zaufać opinii dziennikarzy, którzy nawet nie potrafią pisać poprawnie po polsku? Na tym się trochę znam, więc jestem w stanie sam zrewidować poziom merytoryczny pod tym względem. Ale jak mam zweryfikować przykładowo przedstawiane przez nich opinie?
Innymi słowy, Rzeczpospolita straciła nie tylko moje zaufanie, ale i nie zamierzam kupować ich produktu.

Zrażony poziomem zakłamania mediów postanowiłem sięgnąć do źródeł i poświęciłem trochę swojego cennego czasu na merytoryczne przebadanie kandydatów na Prezydenta RP. Posiłkując się stronami internetowymi, przeanalizowałem ich programy i się wielce zadumałem. Brakuje bowiem kandydata odpowiadającego mi 100%. Ale najbliższy moim poglądom jest Janusz Korwin-Mikke i to jego zamierzam poprzeć w nadchodzących wyborach. Moim zdaniem kwestie gospodarcze w kraju wymagają gruntownej przebudowy i to właśnie on najwyraźniej o tym mówi.

A na sam koniec powiem jeszcze, że pojutrze Włosi mają Dzień Republiki (po drugiej wojnie światowej wybrali ten właśnie ustrój) i mamy tutaj dzień wolny. Wybieram się na paradę wojskową, zobaczymy co jeszcze będzie ciekawego.
Viva Italia!

Panie (…)

Zachowaj mnie od zgubnego nawyku mniemania, że muszę coś powiedzieć na każdy temat i przy każdej okazji.

Odbierz mi chęć prostowania każdemu jego ścieżek.

Szkoda mi nie pożytkować wielkich zasobów mądrości, jakie posiadam, ale ty Panie wiesz, że chciałbym zachować do końca paru przyjaciół.

Wyzwól mój umysł od niekończącego brnięcia w szczegóły i daj mi skrzydła abym w lot przechodził do rzeczy.

Użycz mi chwalebnego poczucia, że czasami mogę się mylić.

Zachowaj mnie miłym dla ludzi, choć z niektórymi z nich doprawdy trudno wytrzymać.